سازگاری شیمیایی، نه حجم، در واقع جنس و پوشش داخلی مخزن ذخیره مواد شیمیایی را تعیین می‌کند.
مخزن ذخیره مواد شیمیایی از بیرون شبیه هر مخزن دیگری به نظر می‌رسد (بدنه‌ای نوردی، یک سر، مجموعه‌ای از نازل‌ها)، اما فرآیند طراحی پشت آن با پرسشی متفاوت از یک مخزن مایع عمومی آغاز می‌شود. به‌جای شروع از حجم و پیشروی به سمت بیرون، نخستین و محدودکننده‌ترین تصمیم این است که آیا هر ماده کاندیدایی واقعاً سال‌ها تماس با آن ماده شیمیایی خاص را، در غلظت و دمای ذخیره‌سازی موردنظر، تحمل خواهد کرد یا نه. بقیه مشخصات فنی از این پاسخ نتیجه می‌شود.
خوردگی در یک مخزن شیمیایی به‌ندرت یک مسئله ساده قبول/رد است؛ بلکه نرخی است که به‌صورت یک حاشیه خوردگی افزوده به حداقل ضخامت دیواره محاسبه‌شده بیان می‌شود، تا بدنه در پایان عمر خدمت موردنظر نیز الزامات استاندارد را برآورده کند، نه فقط در روز ساخت. برای مواد شیمیایی که تهاجمی هستند اما هنوز در محدوده کاری فولاد ضدزنگ قرار دارند (بسیاری از اسیدها در غلظت متوسط، بیشتر قلیاها، بیشتر حلال‌ها) گرید ۳۱۶L یا آلیاژی بالاتر با حاشیه خوردگی متناسب با وظیفه خاص تعیین می‌شود. زمانی که ماده شیمیایی حتی از محدوده این آلیاژها نیز خارج شود، انتخاب به سمت مخزن پوشش‌دار می‌رود: بدنه‌ای از فولاد کربنی یا ضدزنگ که یک پوشش لاستیکی، PTFE یا پلیمری دیگر بر روی آن قرار دارد و کار واقعی مقاومت شیمیایی را انجام می‌دهد، در حالی که فولاد فقط استحکام سازه‌ای و نگه‌داری فشار را فراهم می‌کند. پوشش‌دهی معمولاً برای وظایف بسیار تهاجمی ارزان‌تر از یک آلیاژ خاص یکپارچه است، اما محدودیت‌های خاص خود را دارد: یکپارچگی پوشش به دسترسی برای بازرسی وابسته است، و پوشش آسیب‌دیده لایه زیرین را آشکار می‌کند، بنابراین مخازن پوشش‌دار معمولاً به یک فاصله بازرسی مشخص نیاز دارند که یک مخزن آلیاژ یکپارچه به آن نیاز ندارد.
مواد شیمیایی‌ای که بیشتر از همه، مشخصات پوشش‌دار یا آلیاژ بالا را ایجاب می‌کنند عبارت‌اند از اسیدهای غلیظ یا داغ مانند اسید سولفوریک یا هیدروکلریک، قلیاهای قوی مانند سود سوزآور در دمای بالا، و حلال‌هایی که حتی زمانی که به خود بدنه آسیب نمی‌زنند، به آب‌بندها و واشرهای الاستومری آسیب می‌رسانند. در هر یک از این موارد، تأمین‌کننده مخزن بر اساس غلظت، دما و هرگونه آلاینده شناخته‌شده ماده شیمیایی کار می‌کند (به‌ویژه کلریدها که عامل شایعی برای ترک خوردگی تنشی در فولادهای ضدزنگی هستند که در غیر این صورت کافی می‌بودند) نه بر اساس یک جدول متریال عمومی، زیرا دو مخزن که اسماً «همان» ماده شیمیایی را در غلظت‌ها یا دماهای متفاوت ذخیره می‌کنند، ممکن است به موادی کاملاً متفاوت نیاز داشته باشند.
از آنجا که خرابی یک مخزن شیمیایی یک رویداد ایمنی و زیست‌محیطی است نه یک مزاحمت عملیاتی، مهار همراه با خود مخزن طراحی می‌شود، نه اینکه بعداً اضافه شود. یک محوطه حصاردار که برای در بر گرفتن کل حجم مخزن به‌علاوه حاشیه بارندگی طراحی شده، رویه استانداردی برای هر مخزنی است که یک ماده شیمیایی خطرناک را ذخیره می‌کند، و خود متریال حصار نیز باید با ماده شیمیایی‌ای که ممکن است روزی در آن قرار گیرد سازگار باشد، نه فقط با آنچه معمولاً بالای آن است. منطق مهار ثانویه به اتصالات خود مخزن نیز گسترش می‌یابد: خروجی‌های پایینی در مخازن مواد شیمیایی خطرناک اغلب کنار گذاشته می‌شوند و به‌جای آن یک لوله غوطه‌ور از بالا وارد می‌شود، دقیقاً به این دلیل که خرابی یک نازل یا شیر نتواند کل محتوای مخزن را پیش از مشاهده‌شدن به زمین تخلیه کند.
پیش از آنکه یک مخزن ذخیره مواد شیمیایی کارگاه ساخت را ترک کند، طبق همان استانداردهای مورد استفاده برای هر ظرف تحت فشار آزموده می‌شود: یک آزمون فشار هیدرواستاتیک یا، در مواردی که باید از آلودگی آب اجتناب شود، پنوماتیک، برای تأیید اینکه بدنه فشار طراحی خود را بدون نشتی یا تغییر شکل دائمی تحمل می‌کند، و آزمون مایع نافذ یا سایر روش‌های آزمون غیرمخرب روی جوش‌ها، به‌ویژه هر جوشی که در معرض ماده شیمیایی ذخیره‌شده قرار دارد، برای شناسایی عیوب سطحی که یک آزمون فشار به‌تنهایی آشکار نمی‌کند.
مکفن مخازن ذخیره مواد شیمیایی را با ساختار فولاد ضدزنگ یکپارچه یا فولاد کربنی پوشش‌دار، متناسب با شیمی، دما و الزامات مهار هر کاربرد، طراحی و تولید می‌کند، و برای هر مخزن گواهی‌های متریال و سوابق آزمون صادر می‌کند.
اشتراک‌گذاری:
درباره ما
Makfen یک شرکت سازنده تجهیزات ف [...]
